Rezonans Kanunu'nun yazarı Pierre Franckh, "Sen Yeter ki İste" kitabında, aslında kültürümüzde aşina olduğumuz bir ritüeli bilimsel olarak açıklıyor.


“Bir şeyi kırk kere söylersen olur” derler.Her sabah, her akşam, her cuma…Şu kadar rekat namazın ardından, bu duayı şu kadar kez oku…“Allah de ama şüphe etme” diye eklerler.


Çoğu zaman bu sözler, kulaktan kulağa aktarılan mistik reçeteler gibi algılanır. Oysa bu tekrarların arkasında yalnızca inanç değil, insan zihninin çok iyi bilinen bir çalışma biçimi vardır.


İnsan beyni, tekrar edilen düşünceleri önemli olarak işaretler. Sık sık dile getirilen bir niyet, zihinde sıradan bir temenni olmaktan çıkar; bir hedefe dönüşür. Her tekrar, beynin o düşünceye dair sinir ağlarını biraz daha güçlendirir. Bir süre sonra zihin, farkında olmadan çevredeki fırsatları bu niyete göre seçmeye başlar. Göz, daha önce görmediğini görür; kulak, daha önce duymadığını duyar.


Bu yüzden “şüphe etme” denir. Çünkü şüphe, zihnin aynı anda iki zıt komutu işlemesine neden olur. İstiyorum ama olmuyor, inanıyorum ama ya olmazsa… Beyin bu çelişkiyi çözmek için güvenli olanı seçer: hiçbir şey yapmamak. Oysa net bir niyet, zihni tek yöne kilitler.


Dualar, tekrarlar ve ritüeller bu noktada birer odaklama aracına dönüşür. Belli bir zaman, belli bir düzen, belli bir tekrar sayısı… Bunların tamamı zihne şu mesajı verir: “Bu konu önemli. Bunu ciddiye al.” Zihin de bu ciddiyeti davranışlara, kararlara ve seçimlere yansıtır.


Belki de bu yüzden “iste” denirken, sadece dilemek kastedilmez. İstemek; düşünceyi beslemek, dikkati orada tutmak ve zihni o yola alıştırmaktır. Sonrası çoğu zaman “oldu” diye anlatılır, ama aslında olan şey; insanın, farkında olmadan, istediği şeye doğru adım adım yürümeye başlamasıdır.


Ve biz buna…Bazen dua deriz,Bazen kader,Bazen mucize.


Ama belki de en doğrusu şudur:İnsan, inandığı şeyi yaşamaya başlar. https://www.omurokur.com/2025/12/sen-yeter-ki-iste-pierre-franckh/